Fatih Şentürk

Sinema Günlüğü

Fatih Şentürk — Fri, 30 Dec 2011 21:59:13 +0000

Uzun zamandır sinemaya gidemeyen birisi olarak, bu hafta iki film ile tekrar başlangıç yaptım. Bunlardan biraz bahsetmek istiyorum.

Sherlock Holmes 2 – Gölge Oyunları

http://www.imdb.com/video/imdb/vi1860541977/

Sherlock Holmes‘un ilk filmini izleyip tat aldıysanız, bundan da alacağınızı garanti edebilirim. Filmin yönetmeni Guy Ritchie, klasik bir filmine daha imza atmış. Çekimleri, kurgusuyla mükemmel bir yapıt ortaya konmuş. Bu noktada bir ismi daha unutmamak gerekli, görüntü yönetmeni Philippe Rousselot. Rousselot‘u Big Fish, Charlie and the Chocolate Factory, Constantine gibi filmlerin görüntü yönetmeni olarak tanıyoruz. Filmin görsel anlamda üzerine laf edilecek pek fazla yanı yok. Animasyonlara çok aşırı bulaşılmadan, kullanıldığı bölümlerde de çok sırıtmadan tasarlanan, tertemiz bir film olmuş. Özellikle filmin slow-motion sahneleri, göz alıcı cinstendi. Bir çok planda bunları uygulamanın cidden zor ve emek isteyen bir şey olduğuna inanıyorum. Aksiyon devamlı sürdüğü filmin, ilk ve ikinci kısımlarında çok aşırı sıkan bölümler yoktu. Bu da sinemasal açısından sürükleyici bir anlatıma sahip olduğunu belirtebilirim. Tabii ki sizi aksiyonun içine katan, tüm duyguları yansıtan ve sizi filmin içerisine taşıyan önemli bir isim daha var: Hans Zimmer. Hayranı olduğumu hep belirtsem de, gerçekten de başyapıtlar ortaya koyuyor. Eğer müziği de duymaya çalışan birisiyseniz, hem konu, hem görsellik, hem de müzik sizi tamamen filmle bütünleştiriyor. Bu açıdan da en az ilk film kadar başarılı olduğunu hatta, Sherlock Holmes serisini daha da ileriye götürdüğünü söyleyebilirim. İlk filmi sinemadayken kaçırmak zorunda kalan ve evde HD olarak izleyen birisi olaraktan, kesinlikle bu filmi sinemada izlemenizi tavsiye ediyorum. Pişman olmayacağınızı söyleyebilirim.

Son olarak söylemek istediğim, filmi Bahçelievler Büyülüfener sinemasında izledim. Açıkçası yaklaşık en az 2 senedir Bahçeli’de ikamet etmeme rağmen, bir türlü gidememiştim. Sinema adına çok aşırı büyük salonları olmasa da, üzerinizde gayet güzel bir etki bırakabiliyor. Şunu da belirtmek isterim ki, kime sorsam çok eskiden gittim dediği için, filme giderken herhalde tek başıma ya da bir iki kişiyle seyrederim gibi bir hissiyat olmuştu, ama salonun bi kısmı doluydu o açıdan da şaşırtıcıydı. Sanırım güzel filmler geldikçe, hafta içi bazı günler evde film izleyeceğime, oraya gitmeyi tercih edebilirim.

Görevimiz Tehlike 4- Hayalet Protokol

http://www.imdb.com/video/imdb/vi2866585113/

Bu sefer filmden bahsetmeden önce, başka bir şeyden bahsetmek istiyorum. Bazı filmler vardır, Görevimiz Tehlike serisi gibi. Aksiyonu bol, ama izlettirici olması açısından eh’ denilebilecek durumlar. Ama yine de izlersiniz ve tatmin olursunuz izlediğiniz filmden, gerçekten de bu seri öyle filmler arasında. Filmi sinemada seyretmek istesem de, benim için ekstra bir izleme hissiyatı oluşturan şey IMAX salonları.. Saçma salak bir film olmadığı sürece hep gitmeye çalıştığım bir salon aslında ama zamanı denk getirmek bazen zor olabiliyor. IMAX’te Görevimiz Tehlike izlemeye gidince, hissiyatı başka oluyor. 3D filmleri çok seven birisi olmadığım için de, 2D oluşu beni daha da mutlu etti. Prodüktörlüğünü Tom Cruise ve J.J. Abrams’ın yaptığı filmin yönetmenliğini, Ratatouille, The Incredibles gibi filmlerden tanıdığımız Brad Bird yapıyor. Açıkçası yönetmen baya güzel sonuçlar çıkarmış. IMAX oluşundan dolayı, bazı sahnelerde göze batan netlik (focus) problemleri dışında, güzel bir filmdi. Animasyon açısından, Kremlin Sarayı’nın patlatıldığı sahnedeki animasyonlar biraz kötü kaçsa da, genel olarak güzel toparlanmış. Müziklere değinmek gerek gerekirse; Michael Giacchino, başarılı bir iş çıkarmış, bir çok sahnede orjinal Mission Impossible müziğini değişik müzik aletleriyle yerinde kullanışını ben çok beğendim. IMAX’in ses düzeniyle de, insanı yerinden hoplatırcasına seslerinde oluşu, filmin ses açısından da kalitesini üst noktaya taşıdığını söyleyebilirim. Sonra bilgisayarda izlerim demek yerine, IMAX imkanınız varsa gidip izlemenizi tavsiye ederim, IMAX imkanınız yoksa da, sinemada izlenmeye değer bir film olduğunu belirtebilirim. Finalde filmin içerisinden bir bölüme değinmek gerekirse, o da kuşkusuz BMW’nin i8 konsept arabası. Bir anda karşılaşınca insanın içinin geçtiğini belirtmek isterim.

Film hakkında resmi sitesinden bilgi : ”Kremlin bir bombalı saldırı ile sarsılır. ‘Impossible Missions Force’ (IMF) için çalışan ajan Ethan Hunt ve ekibi bu saldırıdan sorumlu tutulur. ABD Başkanı, IMF teşkilatını kapatma noktasına getiren ‘Hayalet Protokol’ planını devreye sokar. Eğer ajan Ethan Hunt ve ekibi esas sorumluları yakalayamaz ise saldırının sorumlusu olarak kalacak ve tüm dünyada terörist olarak aranacaktır.”

Son olarak söylemek istediğim, IMAX bambaşka bir dünya. The Dark Knight‘ı IMAX’te ara olmadan tam gaz seyretmiş birisi olarak, The Dark Knight Rises filminin fragmanını da IMAX ekranında görüp, Hans Zimmer müzikleriyle de beni başka bir dünyaya taşıdı. 12 Temmuz’u beklemek biraz zor olsa da, açıkçası IMAX’te yine seyretmek istediğim bir film olacağı o da kesin. Yeni fragmanını da eklemeden geçemeyeceğim, iyi seyirler.

Film Günlüğü

Fatih Şentürk — Sat, 17 Sep 2011 01:05:03 +0000

Bu dönemlerde hayat, sıkıcılığın doruk noktasına ulaştığı için, vakit geçirmek için bazı şeylere yönelmek gerekiyor. Film izlemekte bunlardan bir tanesi. Film izlemeyi eskiden beri çok sevsem de, son dönemlerde pek yoğunlaşamadım. Katlanamadığım filmlere denk gelmekte tuzu biberi oldu. Fırsat bulup izlediğim birkaç filmden bahsetmek istiyorum.

Fast Five (2011)

Fast and Furious serisinin 5. filmi olan “Fast Five“, yönetmenliğini son 2 filmi de çeken Justin Link yapıyor. Açıkçası film görsel açıdan tatmin ediciydi. Aksiyon sahnelerinin kaliteli oluşu, bazı sırıtan 3D sahnelere rağmen güzeldi. HD olarak izleme fırsatı da bulabildiğim için, daha çok detay ile daha dikkatli bir izleme keyfi sağladı. Abartı sahneleri illa ki tüm filmlerdeki gibi var ama seyir olarak kaliteli ve bölünmeyen bir yapım olmuş.

Filmin güzel bir yanı da kadro açısından olmuş, bu zamana kadar ki geçen süreçteki filmlerin kadroları bir filme toplanmışçasına yine bir soygun girişiminde bulunuyorlar. Filmin en sonundaki sahne de garipsenecek türdendi (izleyince anlarsınız). Dwayne Johnson kişisisin en kaba tabirle kafam kadar kolu olması da filmin ilginç detaylarından (eliyle değil, koluyla patlatsa adamı öldürür vaziyette).

Ben sevdim, sıkıntıdan patladığınız bir günde güzel aksiyon dolu seyirlik bir film olarak listenizde yer alabilir. Boşa vakit kaybı olmayacaktır.

Fast Five (2011) - http://www.imdb.com/title/tt1596343/
Fragman : http://www.imdb.com/video/imdb/vi1723702553/

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011)

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides, yine bilindiği üzere, Karayip Korsanları serisinin 4. filmi (ve daha da gidecek gibi duruyor) Gizemli Denizlerde başarılı bir yapım olmuş. Filmin yönetmen koltuğunda Chicago filminin yönetmenliğini de yapan Rob Marshall yer alıyor. Oyuncu kadrosuna pek girmek istemiyorum Johnny Depp her zamanki gibi müthiş bir oyunculuk sergilemiş fakat; Penélope Cruz o ispanyol haliyle yine sağlam bir duruş sergiliyor. Film eski oyuncularından biraz barınıp, yeni rüzgarlara yelken açtığı için açıkçası daha çok beğendim. Konusu da her zamanki gibi iyiydi. Özellikle adaya indikten sonra yürümeye başladıkları sahnedeki kuş uçuşu görünen kameranın açısını çok beğendim (alttaki fragmanda 0:11 sn’de gözüküyor). Filmin müzikleri yine Hans Zimmer gibi çok beğendiğim bir üstadın elinden çıkmakla birlikte zaten haber melodisi olarak ülkemizde yerle bir ediliyor maalesef.

Filme dair tek sevmediğim özellik; illa ki yeni film gelecek ibaresi bırakılması. En sonda değineceğim beğenmediğim filmde de var, üstte değindiğim Fast Five’da da.. Niye yani? Devam filmleri çok bozuyor bu açıdan, para tatlı geliyor sanırım.

Neyse herşeye rağmen, seyirlik ve göz doldurucu bir filmdi. HD izledim yine ve kesinlikle izlemeyenlerin, böyle izlenmesi tavsiye olunur.

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011) - http://www.imdb.com/title/tt1298650/
Fragman : http://www.imdb.com/video/imdb/vi161323033/

Mr. Nobody (2009)

Mr. Nobody, senaryosunu ve yönetmenliğini Jaco Van Dormael‘in üstlendiği 2009 yılı yapımı bir film. Jared Leto ve Diane Kruger (göz kırpma işareti buraya konuyor) gibi oyuncuları bünyesinde barındırıyor. Hep izlemek isteyip es geçtiğim ama şans eseri görüp gecenin köründe izlediğim bir film.

Görsel açıdan beni çok tatmin etti ki, bir çok sahnede oha ama artık modunda izledim. Kamera açıları, kurgusu, renk tonları anca bu kadar bütün ve deli bir yapımda buluşabilir. Filmi izlerken kafanızın bulanma ihtimali çok yüksek ama sonunda cidden beğeneceğinize eminim.

Filmin müzikleri de çok iyi. Hatta bir çok yerde duyacağınız “Mr. Sandman” melodisine aşinaysanız söyleyip duracaksınız (http://www.youtube.com/watch?v=qDFmNgmaEe0).

Film çok izlenesi ve kaptırırsanız sürükleneceğiniz bir şekilde kurgulanmış. Açıkçası anlatma kısmını kısa tutmaya çalışıyorum çünkü; vakit bulduğum ilk fırsatta uzunca bir şekilde filmi irdeleyeceğim. Filmden fotoğraf kareleriyle de farklı bir anlatım sergileyeceğim.

Kısacası fırsatınız varsa izleyin. Fazla översem, susturmanız için sebep olur :)

Mr. Nobody (2009) - http://www.imdb.com/title/tt0485947/
Fragman : http://www.imdb.com/video/imdb/vi367003161/

Insidious / Ruhlar Bölgesi ise 2010 yapımı son bahsedeceğim film. Posterini bile özellikle koymaya üşendim çünkü hakikaten nefret ettim. Hayatımdan çalınan dakikalar olarak görüyorum. HD olarak bir sürü yer kaplaması da cabası. Film yeni bir eve taşınan ailenin dramıyla (sıkıcılığından dolayı böyle diyorum alakası yok) başlıyor. Komaya giren çocuklarının ardından, açıklanamayan esrarengiz ve doğaüstü olaylardan müzdarip bir korku filmi çabasında. Bir çok yorumda okuduğum ve dolayısıyla arkadaşımın iyiydi önerisiyle izlediğim bir film, sıkıcıydı, kötüydü, klişeydi. Filmin sonunda alakasız bir devam filmi sonu bırakma ise, resmen haftaya yeni bölümde anlatacağız mantığıydı. İnsanların nasıl beğendiğini algılayamıyorum maalesef. Çünkü ne korkutuyor, ne de geriyor sadece sıkıcı boşluklarla dolu bir yapım. Sıkıcı sahneleri atsanız 20 dakikalık bir film çıkabilir sanırım.

Hatta izlemek isteyenlere önerim, “Supernatural” dizisinden bir bölüm izleyin 40 dakikada daha çok heyecan yaşar ve zevk alırsınız. 1 hafta sonra yeni sezonu başlıyor, tavsiye ederim (:

Kısacası, izlemeyin, izlettirmeyin, övdürmeyin. Böyle saçma para kazanma amaçlı yapımlar yerine, daha iyi yapımları destekleyin ki cidden korkalım, gerilelim.

Bu haftalarda seyrettiğim filmlere dair bir özet yapmak istedim, umarım sıkıcı olmamıştır. Bir ara Mr. Nobody detaylı yazısından sonra, dizi günlüğü olarakta biraz sevdiğim yapımlardan bahsetmek istiyorum, umarım sıkılmadan yazıp, sıkıcı olmadan başarabilirim.

Okuduğunuz için çok teşekkürler.

Karmaşa

Fatih Şentürk — Fri, 16 Sep 2011 00:56:40 +0000

Uzun bir aradan sonra yazı yazmaya karar verdim. Buna boşlukta olmanın bir etkisi de olabilir. Ankara dönemi yine başladı. Bilkent’te Grafik hayatımın üçüncü senesinin yanı sıra, yeni başlangıçlar ve yeni umutlarla bir dönem olacak sanırım. Çekilmek istenmeyen insanlar, yeni boşluklar, sıkıcı ortamlar da bunun yanına eklenen tatlı kısmı sanırım. Biraz gariplerle başlayayım yazıma.

Hayatta kimsenin kimseden üstün olamayacağını ilke edindiğim bir hayatım var. Başkalarına laf etmeden önce öz eleştiri olarak benim de kıskançlıklarım, kızgınlıklarım belki de bazen, kimilerine ters hareketlerim vardır. Herkeste olduğu gibi es geçiyoruz ve bazı hasır altı ediyoruz. Fakat hizmet sektöründe bazı şeyleri hasır altı edememe gibi bir lüksüm var. Çünkü bizim insanımızın olaylara çok “sessiz” kalabilme gibi bir huyu var. Bunu Bilkent’te yaşadığım bir çok olayda da gözlemlediğim bir şey. Aman benden ses çıkmasın, kimden çıkarsa çıksın durumları çok fazla. Neyse..

Ankara’ya dönüşte ilk karşılayan durum Domino’s Pizza‘dan geldi. Yemeksepeti‘nin beni geçindirdiği, benim onu geçindirdiğim bir düzenimiz var. Yemek yemeyi çok seven birisi olarak ve bunun yan ısıra üşengeç birisi olarak bu konuda tercihim hazır ama özenli yemekler üzerine oluyor. Maddi açıdan en uygununu seçebilme avantajı da cabası. 2 aydır pizza yemediğimi fark edip, pizza yeme kararı aldım. Pizza da 2 şey’den nefret ediyorum. Birisi mısır, diğeri de yeşil biber. Biberi çok severim ama pizza da gına geliyor kendisinden. Neyse. Siparişimi bunun olmaması gerektiğini belirtip kredi kartı ödeme yolunu seçerek tamamladım. Domino’s Pizza’nın en sevdiğim kısmında hem pizzaları diğer markalara göre daha güzel ve daha lezzetli, hem de çok hızlı ve sıcak gönderimleri yer alıyor. (Hatta bazen bu yönüyle okulda da tercih sebebi oluyor.) Çok hızlı bir şekilde gelmesine rağmen, pos cihazı yoktu. Bu durumu başka siparişler de yaşadım, eğer hani nakit olarak sıkıntım yoksa insanları yormamak adına ödeyebiliyorum. Ama lakayık tavırlara deli oluyorum. Kimse kimsenin hayrına getir götür yapmıyor. Yemeksepeti’nde önemli olan not, eğer pos cihazı yoksa ısrarla istemeniz yönünde ama insanları da yormamak adına tercih etmemek gerekiyor. Ama keyfi unutma gibi gösterildiğinde hoşlanmıyorum. Haliyle bazen bu çirkeflik yanımı kullanmam gerektiğini çok hissederim. Ki çoğu zaman getiren kişiden ve hızdan memnun kaldığımda da yorum yazmayı tercih ederim. Yemeksepeti’nden yorum olarak bu saçma durumu belirttim. Yemeksepeti’nden geri dönüş maili geldi. Ardından da bugün Domino’s Pizza’dan aradılar ve telafi etmek adına tatlı göndermek istediklerini belirttiler ve bende ilgileri için teşekkür ettim. Çikolatalı Sufle, Cinna Stix ve koladan oluşan bir paket göndermişler. Açıkçası çok sufle ve stix sevmeme rağmen bu ince düşünce beni mutlu etti ve bu olumlu noktayı da yazmak istedim. İşine ve müşterilerine önem veren bir firma oluşları hoşuma gitmedi değil. Her zamanki gibi siparişlere devam.

Ama Burger King‘den halen nefret ediyorum. (Bu satıra başlarken aklıma geldi son siparişe yorum yazmadım ben, bi yazayım.) “Fast-food” denilen sektörün en hızlı alanı olan, 2-2,5 dakika içerisinde hazır olan hamburger, patates gibi hemen soğuyan ürünlerin, ulaşımı bu kadar zor olmamalı. Dağıtım sırası olabilir ama bu kadar rağbet görüyorsan o zaman fazladan kişi çalıştırman şart. Bu konuda en başarısız kurum aslında burası. Hani bir laf vardır ya, bu ülkede pizza bile 30 dakikada geliyor, ambulans bir türlü gelemiyor hesabı; 45 dk’da gelen bir siparişten de hayır beklenmiyor. Madem bu kadar geç ve buz gibi gelecek, bari en azından şoklanmış “whooper” filan satsınlar da, en azından mikrodalgada ısıtıp rahatça yeriz. Soğuk patatesler hiç çekilmiyor zaten. Bari tek hamburger alalım, ısıtırız en kötü. Burger King sanırım en başarısızlar sıralamasında ilk sırayı alır.

İyisi hizmet var, kötü hizmet var, ya çok iyi hizmet? Mayıs sonuna doğru keşfettiğim bir yer aslında, “The Bigos“. Fiyatlarının bir çok yere nazaran uygun olmasının yanı sıra, menülerinin iyi hazırlanmış olması ve de güler yüzlü hizmet üst planda. Bahçeli 4. Cadde’de oturduğum için; 6. Cadde’de yer alması hızlı servise etkili oluyor sanırım, 7. Caddede yine yakında olup gelemeyen Burger King’e nazaran. Açıkçası burayı, bir gün “makarna” yeme isteği üzerine fark ettim. “Fettucini Alfredo” dışarıda bir mekanda 12-19 TL arasına yiyebiliyorken, burada 9 TL’ye güzel ve sıcacık bir makarna yiyebiliyorsunuz. Ürün, kendisini sıcak tutan tabaksı plastik bir kapta ve yanında kolayla beraber geliyor. Açıkçası hem tadına, hem kalitesine, hem de iyi hizmete rağmen çok ucuz. 1 parça da ekmek ekleseler yanına, tadından yenmeyecek hakikaten (: Evet, ekmekle seviyorum makarnayı bile, maalesef bu yüzden çabuk kilo alıyorum. Menünün diğer ürünlerinden henüz tatmaya fırsat bulamadım ama ilk fırsatta deneyeceğim. The Bigos’u kesinlikle tavsiye ederim, menülerine bakmakta fayda var.

Bu kadar yemekten bahsetmek yeter sanırım. Ankara’ya dönünce 2 aydır yaşamdan uzak olduğu için ve hazır bir sonbahar temizliği öncesi halıları da yıkamaya verdim. İlk geçen sene yaptırdığım “Duygusal Halı Yıkama”yı başarılı sonuçtan dolayı aradım. Telefonu depresyonda açan abimiz maalesef yerinin değiştiği için ve uzak olduğu için, 4. Cadde tarafına artık hizmet veremediğini söyledi. Telefon verdi başka ama ben güvenemedim. Aynı gün elime geçen bir broşür de reklamını gördüğüm, Detay Halı Yıkama’ya aradım, hemen geldiler, aldılar. Fiyatları da uygundu, bakalım temizliği nasıl olacak..

Sona doğru yaklaşırken, her daim dertli olduğum en önemli konu: “t-shirt baskısı”. Hani bir çok ortamda vardır, “t-shirt yaptırıp bize özel olsa ya” durumları; biz Grafik öğrencileri için daha fazla. Mükemmel değil ama bir çok insana göre elimiz daha yatkın bu duruma ve güzel sonuçlar almak istiyoruz. Sapık gibi bir sürü yapalım hepsi orjinal olsun durumları da var. Ama gel gelelim hazırlansa bile bu işin baskı aşaması kafayı yediren türden. 2009 yılında bir kararla tipografik olarak hazırladığım 3 renk bir çalışmayı “tish-o” markasına gönderdim. Deneyseldi biraz, nasıl baskı yapıyor diye. Maalesef t-shirt geldiğinde sonuç hüsrandı. O vakitten sonra başka yaptırmadım. Son dönemde isteklerim artınca yeniden arayışa girdim (5 aydır filan). İsteklerime uygun baskı firması yine bulamadım ve herkesin önerdiği firma da tish-o idi. Bir çılgınlık yapıp belki 3 senedir değişmişlerdir umuduyla yeni bir tasarım yaptım. İllüstrasyon tabanlı fakat, tek renk siyah idi. Beyaz t-shirt istemediğimden füme rengini seçerek siparişimi verdim. Birkaç gün sonra telefonda, siyah renk text’in füme’de çok güzel durmayacağı istenirse beyaz yapılabileceği söylendi. Kafamda çok sıkıntı çıkmadı direkt siyah’ı beyaz’a yaparlar diye onay verdim.

T-shirt bugün elime ulaştı. Kargolar konusunda dertli olan ben bu sefer dert etmeyerek kendim gidip aldım. Heyecanlı ama şüpheci bir kimliğe bürünüp poşetinden çıkardım. Yarışma programında son soruda cevabın yanlış olduğunu fark etmek gibi bir hüsran sardı dört bir yanımı. Sebep? Yine baskının kötü olmasıydı. Tek renk bir baskı nasıl bu kadar kötü olabiliyor algılayamıyorum. Bunun yanı sıra, firmadan tonla t-shirt yaptıranların baskıyı nasıl beğendiğini de anlayamıyorum ama çok mu kötü? Kötünün iyisi bu ama tam olarak iyi değil. Mükemmelliyetçiyim desem tam olarak değilim, sadece benim içime sinmiyor. Özellikle gittim Canon ile iyi ışıkta çektim ki, insanların aklında kötü olduğunu göstermek için cep telefonuyla çekmiş, düşüncesi olmasın.

tish-o baskı kalitesi (2/10)

Ayrıca, taahhütleri ile sonuçları da tutmuyor. Tasarımın png halini kabul eden ama göstermeyen bir sisteme sahip ve bu yüzden jpg haliyle beyaz arkaplanıyla gönderim yaptım. Özellikle 22×30 bir tasarım yaptım. Ne nereye gelecek biliyordum da. Ama nedense boydan 38cm bi baskıyla elime ulaştı. Hani baskı kalitesi neyse de, baskı da sıkıntılı arkadaş, ben anlayamıyorum yani.

Sözün özü; sonuç yine hüsran, umarım iyi yapan bir yer bulabilirim umudunu hala taşıyorum. “Tish-o” baskı kalitesi, baskı önerisi puanı 10 üzerinden 2. Tişörtün kalitesi güzel ama baskı kötü olunca neyleyeyim durumları..

Cümlelerimi artık toparlayabilirim. Uzun süredir yazmamanın, konuşmamanın hatta dışarı bile çıkmamanın psikolojik baskısını bu hafta attım sanırım. 2-3 gün eve girmedim neredeyse, Ankara’yı özlemişim, dışarı çıkmayı, arkadaşlarımı.. Artık dönem öncesi rahatlamak ve hazır girmenin zamanı. Yeni umutlar, yeni hayatlar ve taze başlangıçlar. Belki hayata yönelik savaşlarım daha olumlu olur bu sene.

Buraya kadar hızlı inip ne yazmış bu deyip okuyamayanlar için özet: yemekler, ankara’da online yemek siparişi, başarısız t-shirt baskısı filan gibi sıkıcı konular. Buraya kadar okuyanlara ise teşekkürlerimi sunuyorum.

dipnot : Sonbahar gelsin artık.

Halil Sezai – Duman // performans

Fatih Şentürk — Sun, 28 Aug 2011 00:28:27 +0000

vimeo : http://vimeo.com/28238912 // youtube : http://www.youtube.com/watch?v=QPKWBnjcK6A

Bugün, 23 Haziran 2011′de çektiğim bir videonun montağını bitirdiğim için paylaşmak istedim. Biraz kendim için paylaştığım bir şey oldu. Normalde arşivimde tutacağım şeylerden ama hoşuma gittiği için ve meydanda o performans hiç yer almadığı için kaliteli bir halini paylaşmak istedim.. Cem Adrian konseri sırasında Halil Sezai’nin söylediği; halk dilinde herkesin maalesef ‘İsyaaaaaaan’ diye bildiği ama “Duman” adlı canlı performansı paylaşmak istedim.. Montajı yaparken, biraz sıkıntılı oldu, Cem söyler mi diye kararsızlıklar olduğu için, oraya da yönelmiştim, bu yüzden diğer açıyı kullanarak çözmeye çalıştım. Maalesef IF’ten alınan kalitesiz, patlamış ses kaydı yüzünden, iyileştirebildiğim kadarıyla yaptım sesi.. Alt tarafta da, videodan bir imaj alıp koymak istedim, hoşuma giden bir kareydi. Umarım beğenirsiniz…

Bir Melek Ölürken performans

Fatih Şentürk — Tue, 08 Feb 2011 15:33:03 +0000

Daha önceki bir yazımda bahsettiğim gibi, lansman konserlerinde bulunmuştum. O konserler sırasında, fotoğraf ve videolar alsam da, genel olarak videodan uzak durdum. Çünkü ses kaydı olmayınca, mekan içerisindeki insanların gürültüleriyle video paylaşmayı sevmiyorum. Ama bu sefer ekstra bir durum oldu. Bursa’da final parçasını gözleri açık olarak söylediği Bir Melek Ölürken çok iyiydi. Paylaşssam mı paylaşmasam mı düşünceleri arasında ekledim. Çekim sırasında 100mm macro lens kullandım. Ortam ışığı azlığından dolayı 2.8′de kullanınca, kısıtlı bir alan derinliği durumu ortaya çıktı.. Haliyle hareketli bir Cem Adrian olunca da, çekimlerde netleme sırasında çok zorlandım. Konserin son parçası olduğu da düşünülürse, benim adıma oldukça yorucuydu.. Bazı netlik kaybı gibi sorunlar olsa da, elimden geldiğince en iyi şekilde çekmeye çalıştım. Umarım beğenirsiniz.

Cem Adrian – Bir Melek Ölürken from Fatih Şentürk on Vimeo.

Ruhsuz Haller

Fatih Şentürk — Fri, 28 Jan 2011 18:17:59 +0000

Ankara’da ki, hava değişiminden sıkılan tek ben değilim sanırım. O kadar durgun bir hava var ki, yaşamayı zorlaştırıyor. Üç gündür evden çıkmıyorum. İlk kez dün okula ders seçimi için gitmek zorunda kalınca, ne kadar kötü bir gün olabileceğinin biraz olsun farkındaydım. Çünkü soğuk bir hava ve ısıtmayan bir güneş vardı. Yine de buna nazaran, İstanbul’a gitmemeyi seçip evde sürünmeyi tercih ettim. Cem Adrian Ghetto konserine gidememekte cabası oldu ama üşendim, ne yapabilirim ki.. Benim yerime Cem Adrian’ın sahnesinin arkasında fotoğraflarımdan seçmeler gösterildi, her ne kadar o anlardan bir kare henüz göremesem de, insanlar güzel olduğunu söyledi.

Ani değişimlerin haricinde, insanlarında değişimini anlayamıyorum. Sıcak olsa, sıcak bunaltıyor diyeceğim ama aksine soğuk bir hava var. İnsanlar çok garip modlarda geziyor. Evde sıkışıp kalan ben ise, sataşacak yer arıyorum sanırım. Saatini bekleyip üstüne ders programımda değişiklik yapamayıp, o dersi alabilmek için taksiyle atlayıp okula gidince, haliyle gergin bir hale bürünüyorum. 1 kişilik yer kalmışken stresli uğraşmam da cabasıydı. O açıdan baya stresli bir gündü benim adıma..

Bunun haricinde, sahte insanların etrafımda dolanmasından da hoşlanmıyorum. Dün, gerçek bir dosttan beklenmedik anda gelen mesajla gülümseyebildim sadece. İnsanların yaptıklarına inat, hayatın tesadüfi bir oyunuydu sanırım. Hayat süprizlerle dolu.

Sahte insanlar demişken, insanların anlamsız bir şekilde beklentilere girmesiyle perçinleniyor sanırım. Sahtelik onların beklentilerinden gelmiyor aslında, iyi niyetliler ama sonuca gidiş yolculukları çok kötüleştiriyor durumu. Anlaşılamayan tek bir nokta, insanların özel hayatlarının da bir sınırının olması. Sınırlar aşılmaya çalışıldıkça, saygı sınırı da aşılıp saygısızlığa doğru hızlı adımlarla koşmaya başlanılıyor. Bu yüzden de, karşıdakinin tahammül sınırı da son noktaya geliyor. Dozajı iyi ayarlamak lazım sanırım.

İnsanlar bu açıdan samimiyet bekliyor. Neden ? Ben neden samimiyet göstermeliyim ki tanımadığım insanlara ? Neden böyle bir lüksüm veya lüksleri olsun ki.. Anlaşamıyoruz insanlarla bu yüzden. İnsanların düşünce tarzında şu problem var. Ben bu insanı tanımak istiyorum, tanırım da! Yok öyle şey! Ben izin vermiyorsam, ben tanımak istemiyorsam sizin ne hakkınız olabilir ki buna ?

Bunun iyi anlaşılması gerekiyor, çünkü saygı bu noktada bitiyor ve karşılıklı saygısızlık başlıyor.

Sessizlik isteyen insanın rahat bırakılmaması çok abes geliyor bana. Sessizlik istiyorsa zaten kimsenin olmayışını kabul etmiştir, neden zorla tecavüz edilmektedir ki bu hakka ? Anlayamıyorum insanları artık.

Hele ki dün Fan sayfasında yazdığımız şarkının adı “Tanrı Aslında Sever Hepimizi” yazısından sonra, 5 dakikada 150 yorum geldi ve insanlar Tanrı mı Allah mı tartışması yapıyordu. Ne hale geldik ki biz ? Neyin tartışmasını yapar olmuşuz ? Bu inanç kalpten gelen bir inanç değil miydi ? Dinlerde hoşgörü dinleri değil miydi ? Nedir bu birbirimizi ezmeye çalışacak kadar oluşan kavga ? Cidden insanlığın gidişatı çok kötü.. Üzücü de.. Hele ki fanların sayfasını “beğendikleri” sanatçının parça adı olduğu anlamadan böyle cevaplar vermeleri, ne kadar boş bir kitlenin oluştuğunu da gösteriyor..

Nereden nereye geldi konu yine farkedemedim. Ama uzun zamandır yazmıyordum yeter sanırım bu kadarı..

Son olarak, arada yazı yazıyorum ve bu yazılardan rahatsız olan insanlar var. Beğenmiyorsanız okumayınız insanlık’ sizin için yazılan sözler değil onlar, üzerinize de alınmayın isterim. Kendim için yazıp, kendim için yaşıyorum, sizi neden rahatsız ediyor ki bu durum ? Siz daha iyisini yapın, geriye yaslanın tadını çıkartın. Kendi halinde bir şeyler yapmaya çalışan, kimseye karışmayan insanlara da lütfen bulaşmayın, kendi sözlerinizin altında isminizi ezip rezil ediyorsunuz sadece..

Gerek yok insanlarla uğraşmaya, kırmaya çalışmaya. Siz hayatınızı umursamasanız da pek, kendi hayatlarını umursayan insanlara karışmayın. Başkasının haklarını işgal etmeye çalışmaktan vazgeçin. Siz kendi halinizde yaşayın, biz de kendi halimizde (:

Cem Adrian – Kayıp Çocuk Masalları | Şarkı Sözleri

Fatih Şentürk — Tue, 21 Dec 2010 00:59:40 +0000

Cem Adrian’ın bugün piyasaya çıkan, Kayıp Çocuk Masalları albümünün tüm şarkı sözleri albümdeki sırasıyla ve fragmanda yer alan sözlerle beraber aşağıdaki gibidir.. Burada yer alan şarkı sözleri orjinal ve doğru bilgidir, aynısı albüm kartonetinde yer almaktadır..

FRAGMAN / INTRO

Bir gün siler izlerini üstümüzden herşeyin…
Bitmez hiç bi masal…
Sönmez hiç bi ışık korkmayız…
Öpüp okşar sarılır…
Bir gün Tanrı söyler bize nedenini…

Birgün bulur birbirini tüm kaybolmuş çocuklar…

Kayıp

Ben şimdi burada böyle tek başıma dikerken söktüğün yerleri…
Sen orda yine öyle tek başına ararken bende kaybettiğini…
Niye görmüyorsun… Niye görmüyorsun… Niye…
Gülümseyerek can veriyorsun önümde…
Yine üşüyorsun… Hissetmiyor musun yine…
Parçalarımdan uzun bir yol var önünde…
Sen şimdi kayıp bir çocuksun…
Karanlıkta yürüyorsun…
Kalbim senin…
Yollar senin…
BENSİZ Mİ BÜYÜYORSUN.

Bir Katilin Ellerinde

Bir sabah uyandığında göğsünün ortasında kara bir delik…
Büyük bir yara…
Ve aynaya baktığında yüzündeki çizgilerin arkasında kayıp bir çocuk…
Büyük bir yama…
Hep yalnız uyuyup, yalnız uyanınca…
Yalnız bitirip, yalnız başlayınca…
Yalnız boğulup, yalnız kurtulunca içinde…
Yalnız kırılıp, yalnız onarınca…
Yalnız vurulup, yalnız kanayınca…
Yalnız arayıp, yalnız kaybolunca içinde…
KALBİN BİR KATİLİN ELLERİNDE!
Bir ölüm sessizliği yüzünde…
Bölük pörçük, delik deşik, kırık dökük, paramparça…
Kaybolup gidiyorsun…
KAYBOLUP GİDİYORSUN!

Sen Benim

Hep aynı sessizlikle geliyor gece…
Hep aynı yalan dolan masalları dinliyorum yine…
Hep aynı yüzler, hep aynı sesler peşimde…
Anlatamıyorum, inandıramıyorum kendime…
Sen benim yarım kalan cümlelerimsin…
Hiç söyleyemediğim, söylemediğim o sözlerim…
Sen benim hiç ısınmayan ellerimsin…
Hiç unutamayan, unutmayan o kalbim…
Sen benim eksik kalan yerimsin…
Kapattığım pencereler, güneşlere çektiğim o perdelerim…
Sen benim hiç sevmediğim sessizliğimsin…
Kaybettiğim yolum, korktuğum karanlık, hiç tutamadığım o yeminlerim…
Sen benim terk ettiğim şehirlerimsin…
Düştüğüm çukur, uzanan ellerim, hiç tutunamadığım gidenlerim…
SEN BENİM KOVULDUĞUM CENNETİMSİN!
Eğdiğim yüzüm, sövdüğüm aydınlığa hiç açamadığım gözlerim.

Bana Ne Yaptın

Sessiz, yorgun, ağır, gözkapaklarım kapanıyor yine… Yine…
Yıkık, dökük, bu şehrin duvarları birer birer üstüme yıkılıyor yine… Yine…
Kuş sürüleri terk ederken bu şehri, ardında yoksul ve kimsesiz çocuk gibi bırakıyor yine… Yine…
Ve sonbahar sinsice yaklaşarak peşinde köpek gibi bir yalnızlığı üstüme sürüklüyor yine… Yine…
Sözler hep yalan! Yeminleri unut!
Bir veda bir sebepsiz tokat gibi çarpıyor yine… Yüzüme…
Şarkılar yalan! Duyduklarını unut!
Bir hikaye rüzgarın ellerinde savruluyor yine… Yine!
Kestim! Akıttım! Damarlarımdaki kanımda akan o kirli siyah yalanları! Olmadı!
Sildim! Çıkardım! Yüzümden kazıdım yüzüme çizdiğin o siyah derin yazıları! Olmadı!
Kustum! Tükürdüm içimde senden kalan o keskin o acıtan hatıraları! Olmadı!
Söktün! Defalarca diktim o küçük ellerinle açtığın ve sızlayan bütün yaralarımı! Olmadı!
Bana ne yaptın… Ne yaptın… Ne yaptın… Ne yaptın çocuk!
Niye yaptın… Niye yaptın… Niye yaptın çocuk!
Göremiyorum, duyamıyorum artık dokunamıyorum çocuk!
Anlatamıyorum anlatamıyorum artık ağlayamıyorum çocuk!
İnanmıyorum inanmıyorum artık inanamıyorum çocuk!
Bilmiyorum bilmiyorum artık sevemiyorum çocuk!
Ne yağmur ne kar ne yüzüme vuran rüzgar, canımı yakan acıtan sonbahar daha dinmedi çocuk!
Seni silmedi çocuk!
ALEV ALEV YANAN KİRPİKLERİNDEN SAÇILAN KIVILCIMLARINLA BAŞLAYAN
BU YANGIN DAHA SÖNMEDİ ÇOCUK!
Sönemedi çocuk!
Bu viran şehirde, bu viran hikaye henüz bitmedi! Bitmedi bitmedi bitmedi çocuk! Bitemedi çocuk!
Bu aciz şarkılar, bu aciz dualar seni geri getirmedi getirmedi getirmedi çocuk! Dönmedin çocuk!
Bana ne yaptın… Ne yaptın… Ne yaptın… Ne yaptın çocuk!
Bunu niye yaptın… Niye yaptın… Niye yaptın… NİYE YAPTIN ÇOCUK.

…

Bugün günlerden hiç. Benim adım yok. Kanatlanıyor içimden binlerce siyah kelebek.
Savruluyor rüzgarda yaprak gibi kalbim, uzaklarda bir yerde. Kalbim kayıp.
Karanlığa dokunabiliyor sanki ellerim.
Sadece sesler duyuyorum. Ayak sesleri uzaklardan.
Susuyorum. Sessizlik keskin. Bekliyorum. Beklemek keskin.
Burdan gitmem gerek. Herşeyi unutmam gerek.
Acımıyor bileklerim. Acımıyor hiç! Acımıyor ellerim, avuçlarım. Acıtmıyor hiçbir şey.
Acımıyor tenim, dokunduğun yerler.
Acımıyor artık kalbim. Kalbim.
Sadece sessizce durdum ve öylece izledim bir meleğin ellerindeki ellerimin izlerini.
Sadece sessizce durdum ve öylece izledim bir meleğin ellerindeki kaderimin sökülüşünü.
Sadece sessizce durup öylece izlemek istedim bir meleğin ellerindeki kalbimi.
Sadece öylece durup sessizce izlemeyi istedim, sadece bir meleği sevmeyi.
Hep bir şey eksik gibi ve hep bir şey yarım ve hep bir şey yok artık sanki.
Ne bir ışık var, ne de bir şarkı artık sokaklarında bu kaybetmiş şehrin.
Ne bir isim var duvarlarında, ne de okunabilen bir cümle.
Sadece sessizce durdum ve öylece izledim bir meleğin ellerindeki ölümümü.
Öyle beyaz ve öyle, öyle maviydi ki. Öyle güzeldi ki ve öyle, öyle masum ama.
Öyle yanlış öyle, öyle yanlış ki ve öyle ve öyle çocuk.
Kalbim. Tüm maviler kirli şimdi ve tüm beyazlar utanç içinde ve sadece uyumak,
UYUMAK İSTİYORUM.

Herkes Gider Mi (düet Aylin Aslım)

Sessiz bir gece, yorgun adımların… Hiç haberi yok gibi ıslak kaldırımların…
Kimse görmüyor mu… Kimse bilmiyor mu… Durup önünde kalbinin, kimse durdurmuyor mu…
Herkes gider mi…Herkes gider mi…
Söyle bana küçük adam her şey biter mi…
Çok erken değil mi…Erken değil mi…
Söyle bana küçük adam herkes gider mi…
Elinde cennetin kayıp haritası… Kalbinde hazineler, yüzünde anahtarı…
Kimse görmüyor, kimse bilmiyor… Ve sen hala üşüyorsun…
Herkes gider mi…Herkes gider mi…
Söyle bana küçük adam her şey biter mi…
Çok erken değil mi…Erken değil mi…
Söyle bana küçük adam herkes gider mi…
…
-Hala yalnız mısın?
-Sadece özgür…
-Peki mutsuz?
-Sadece alışmış…
-Peki ya aşık?
-Sadece eksik… Peki ya sen… Hala bekliyor musun?
-Beklemek şimdi hiç duymayan birine dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar anlamsız…
-Peki ya umut?
-Umut şimdi hiç görmeyen birine gökkuşağını anlatmak kadar zor ve imkansız.

Herkes gider mi… Herkes gider mi… Söyle bana küçük adam… Söyle bana küçük adam…
Çok erken değil mi… Erken değil mi… Söyle bana küçük adam.., Söyle bana küçük adam…
Yağmur diner mi… Yağmur diner mi… Söyle bana küçük adam…
SÖYLE BANA KÜÇÜK ADAM.

Unutursun

Sus, sessiz ol çocuk, şarkı henüz bitmedi…
Kalbine hakim ol çocuk, umut daha tükenmedi…
Yürü yolları çocuk, yollar henüz bitmedi…
İnan, sakin ol çocuk, Tanrı seni terk etmedi…
Bir masal biter, sessizlik başlar, kalbini okşar uyutursun, uyutursun…
Gözlerin dolar, avuçların terler, bir yalan söyler avutursun, avunursun…
Yerle bir olmuş bu yıkık dökük şehre bir şarkı söyler susturursun, susturursun…
Acıya acıya, acıta acıta, kendini acıya dolaya dolaya,
Bir kalbi kanata kanata unutursun, unutursun!

Gökyüzünde batarken güneş, yeryüzünde sessizliğin,
Ateşe aşık yanarken sen unutursun, unutursun!
Bir masalda ölürken kahraman, bir şehir düşerken içinde,
İzlerken gözyaşlarınla unutursun unutursun!
Bir yalan devrilirken önünde, maskesi düşerken mucizelerin,
Korkmadan koşarak katilin üstüne unutursun, unutursun!
Düştüğün o çukurun dibinde silkinerek tozdan topraktan,
SANKİ HİÇ OLMAMIS GİBİ UNUTURSUN!
UNUTURSUN!

Ağladıkça (düet Murat Yılmazyıldırım)

Sessizsin… Yağmur gibi…
Üşüyorsun… Bir dal gibi…
Korkuyorsun… Kırılmaktan…
Rüzgarda… Yaprak gibi… Düşüyorsun…
Düşüyorsun… Kuşatılmış…
Şehir gibi… Susuyorsun…
Susuyorsun… İçinden…
Bir çoçuk ağladıkça…
Taşar nehirler ağladıkça…
Yarılır gökyüzü ağladıkça…
Dirilir topraktan aşk!
Sesin büyür deler geçer yırtar geceyi…
Kalbin çarpar kırar döker camdan geceyi…
Gözyaşların düşer akıtır siyah geceyi sen ağladıkça! Ben ağladıkça!
Evler tutuşur alev alev yakar geceyi…
Eller açılır dua dua böler geceyi…
YAĞMUR!
YAĞMUR YIKAR GECEYİ,
SEN AĞLADIKÇA! BEN AĞLADIKÇA!
…
Yüzün cennete döner sen ağladıkça…
Yeşerir yine topraklar…
Gösterir kendini sana aşk…
Aşk…

O Kirpik Hala Bende Sevgilim

Elleri üşüyordu…
Kalbi sanki karda…

Aldım sardım sarıldım ona dedim ki artık hiç korkma…
Durdu sustu dokundu saçlarıma…
Bi kirpik düştü yanağına…
Özledim… Özledim…
Saçlarımda oysa hala ellerin…
Özledim… Çok özledim…
O kirpik hala bende sevgilim.

Elleri üşüyordu…
Kalbi sanki karda…
Bu gece şehre yağıyor yine usul usul binlerce kelime…
Bir çocuk duruyor yine o pencerede can çekişen bir kalp ellerinde…
Özledim… Özledim…
Saçlarımda oysa hala ellerin…
Özledim… Çok özledim…
Sımsıkı kapalı gözlerim…
Özledim… Çok özledim…
Bileklerimde oysa hala izlerin…
Özledim… Çok özledim…
Sanki hala yanağımda nefesin…
Özledim… Çok özledim…
Saçlarımda oysa hala ellerin…
ÖZLEDİM… ÇOK ÖZLEDİM…
O KİRPİK HALA BENDE SEVGİLİM.

Islak Kelebek

Bir sabah yalnız uyanınca duymayacaksın o sesi başucunda…
Bir sabah olup uyanınca anlayacaksın dört duvar arasında…
Eninde sonunda yalnızsın… Yalnız kalacaksın…
Kalbindeki çiçekler kuruyup dökülecekler…
Eninde sonunda yalnızsın… Yalnız kalacaksın…
Yüzündeki baharlar sararıp solacaklar…
…
Ve bir sabah yalnızlığın soğuk kollarında,
Tarifi mümkün olmayan anlatamadığın bir rüyadan sen,
Yapayalnız uyandığında…
Güneş eskisi gibi öpüp seni, kirpiklerinde parlamadığında…
Ve temizlemediğinde artık yağmurlar kalbini…
Ve affedemediğinde artık Tanrı bizi… Sevmediğinde… Konuşmadığında…
BİZ HANGİ ŞARKIYLA UYUYACAĞIZ ÇOCUK!
…
Ah kalbim bir ıslak kelebek…
Nasıl da uçuyor sana, nasıl da duymuyor beni…
Eninde sonunda zaman bir çocuğun katili…
Nasıl da geçiyor ama nasıl da silmiyor seni içimden dışımdan…
hayat yalanın ta kendisi nasıl da dönüyor dünya nasıl da vermiyor geri…
Elimde yüzümde yalan bir masalın izleri…
Nasıl da inanıp sana, nasıl da ölüyor yine…
KALBİM BİR ISLAK KELEBEK…
NASIL DA İNANIP SANA, NASIL DA ÖLÜYOR YİNE…

Yarım

Gün doğuyor yavaş yavaş…
Çekiyor ellerini üstümden gece…
Yıldızlar düşüyor yavaş yavaş…
Ağaçlar devriliyor kederden içimde…

Gün yarım… Güneş yarım..
Yollar… Zaman… Yarım… Hep yarım…
Sesim yarım… Nefesim yarım…
DÜŞTÜM… KALKTIM… HEPSİ BU…
HEPSİ BU…

Ellerim yarım… Kollarım yarım…
Düştüm… Kalktım…Hepsi bu! Hepsi bu!
Şarkılar yarım… Sözler hep yarım… Acımıyor canım…
Hepsi bu! Hepsi bu!
Dünya yarım… Dualar yarım…
Yalandı inandım… Hepsi bu! Hepsi bu!
Kalbim yarım… Kalbim yarım…
RÜYAYDI UYANDIM! HEPSİ BU! HEPSİ BU.

Benden Sonra

Acılarımı sakla… Acılar masal olsun anlat…
Çiçeklere su ver… Çiçekler güzel olsun kokla…
Çocuklara şiir yaz… İçinde umut olsun unutma…
Saçlarını okşa ilkbaharda… benden sonra….
Benden sonra…
Her gece kalbine söyle… Unutma…
Yarın çok geç bu gece ölmeliyim…
Sağır bir kurşun gibi ağır ağır düşmeliyim…
O kırık kalbine son kez dokunup ellerine…
Kayan bir yıldız gibi gökyüzünde sönmeliyim…

Oysa renkler ne güzeldi görmek….
Bir bahar çiçeğini bir bahar dalında öpmek…
Oysa rüzgar ne güzeldi… Ne güzeldi uçmak…
Gökyüzünde gözlerim kapalı bulutların üstüne çıkmak…
Oysa kalpler ne güzeldi ne güzeldi sevmek …
Bir kış sabahında bir kar tanesi gibi bembeyaz…
BENİ AFFET ANNE.

Tanrı Aslında Sever Hepimizi

Bir gün elbet, bir gün bize gösterir sakladığı o yüzünü…
Bir gün biter, bir gün başlar doğar güneş doğar elbet yüzümüze…
Aydınlatır karanlığı sebebi kendiyken o gölgelerin…
Gülümsersin, gülümseriz…
Tanrı aslında sever hepimizi.

Ağladıkça gözyaşların dökülür, yeşertir kuru toprakları…
Diz çöker yalvarırsın, önünde cennetin beyaz kapıları…
Can verirken umutların, yetişir annenin kalbi, duaları…
Şükreder gülümsersin…
Tanrı aslında sever hepimizi.
GEÇECEK! GÜLECEĞİM!
GEÇECEK! BASTIRA BASTIRA!
GEÇECEK! GÜLECEĞİM!
…VE HER ŞEYE RAĞMEN BİR ŞARKI SÖYLEYECEĞİM.

Prodüktör : Cem Adrian / UJR PRODUCTIONS
Tüm söz, müzik, aranje, ana ve geri vokaller : Cem Adrian
Kayıt & mix : Cem Adrian / UJR STUDYO
Basın & Halkla İlişkiler : bkz. iletişim / www.bkziletisim.com / +90 212 281 12 00
…
facebook.com/cemadrian.net / www.cemadrian.net

Kayıp Çocuk Masalları albümü yarın çıkıyor!

Fatih Şentürk — Sun, 19 Dec 2010 21:55:46 +0000

Yarın albüm basım aşamasından, dağıtım aşamasına geçiyor. Cem Adrian‘ın kendi şirketi UJR Productions etiketiyle, Seyhan Müzik’in dağıtımıyla gerçekleşecek olan albüm, İstanbul’da yarın öğlen dağıtıma çıkıyor. Salı günü diğer illere de ulaştırılması planlanıyor. Albümün en geç Çarşamba günü tüm Türkiye’de olması bekleniyor..

Gelelim detaylara ;)

Albümün ilk klibi ” Bana Ne Yaptın ” kurgu aşaması devam ettiği için, Ocak ayı ortası veya sonu gibi yayınlanması planlanıyor. Güzel bir klip bizleri bekliyor..

Cem Adrian – Kayıp Çocuk Masalları albümünün şarkı listesi ise sırasıyla;

Kayıp
Bir Katilin Ellerinde
Sen Benim
Bana Ne Yaptın
Herkes Gider Mi (feat. Aylin Aslım)
Unutursun
Ağladıkça (feat. Murat Yılmazyıldırım)
O Kirpik Hala Bende Sevgilim
Islak Kelebek
Yarım
Benden Sonra
Tanrı Aslında Sever Hepimizi

şeklinde olacak..

Yine tüm söz, müzik ve aranjelerinin Cem Adrian’a ait olduğu albümde, prodüktörlüğünü de kendi üstleniyor.

Albümün parçalarının hepsi birbirinden özel ve güzel. Tam bir his albümü ve tam bir Cem Adrian albümü oldu. Aşk Bu Gece Şehri Terk Etti’den sonra, tam manasıyla damarlara işleyecek bir albüm yine :)

Özellikle Murat Yılmazyıldırım düetinin tadı bambaşka.. Yaylılar ve iki sanatçının o müzikte birleşmesi.. Mükemmel..

Albümdeki parçaların hepsi favorim aslında.. En son eklediği parça, Islak Kelebek bi başka hissettiriyor şu sıralar..

O Kirpik Hala Bende Sevgilim, hala albümün benim için favorisi (:

Umarım sizde beğenirsiniz..

Cem Adrian – Kayıp Çocuk Masalları lansmanları

Fatih Şentürk — Sun, 12 Dec 2010 14:17:23 +0000

Aralık ayı çok hızlı başladı.. Projeler, sınavlar derken, çok hareketli bir hayat yaşamaya başladım. Okuldan fırsat bulup, konserlere kaçamak yapıp, fotoğraf çekerek rahatladım sanki.

Cem Adrian ile Kayıp Çocuk Masalları lansman konserlerini ekip olarak; 1 hafta içinde 4 il, 4 mekan, 4 performans sergilendi.
2 Aralık 2010 IF Performance /Ankara konseri çok güzeldi. İnsanlar ilk defa yeni parçaları, yazdığı şehirde dinledi..
3 Aralık 2010 Hayal / Eskişehir konseri güzel ama garipti. Çok kalabalıktı, çok sıcaktı. Arada Hande Yener filan çaldılar insanlar eşlik edip, kopuyordu.
4 Aralık 2010 Resimli / Bursa konseri daha da sıcaktı ama daha çok Cem’i cidden dinleyen kitle bi vardı. Çok güzel geçti.

8 Aralık 2010 Ghetto / İstanbul konseri en iyisiydi. Akustiği çok iyi bir mekan ve kaliteli ses kayıtları da almak güzel oldu benim adıma. Konser sırasında, Bursa konserinde çektiğim fotoğrafların gösterilmesi de benim adıma ayrı bi hoş durumdu (:

** Kayıp Çocuk Masalları albümü bir hafta içerisinde piyasada olur sanırım. Albüm şu anda halen basımı devam ediyor.. Ek bilgi olarakta yazayım bunu.

Cem Adrian – Kayıp Çocuk Masalları

Fatih Şentürk — Sun, 28 Nov 2010 02:44:28 +0000

Beni tanıyanlar az çok, Cem Adrian ile olan muhabbetimi bilir. 2006 yılından beri resmi fan sitesi, http://www.cemadrian.net ‘i, 2008 yılında da resmi facebook sayfası, http://www.facebook.com/cemadrian.net sayfasını kurdum ve halen yönetiyorum. Bunun yanı sıra, Cem Adrian’ın konser fotoğraflarını ve videolarını çekiyorum. Kısacası stüdyosuyla, konsept danışmanıyla, müzisyenleriyle, biz bir ekibiz ve bende bu ekibin bi parçasıyım (atarlı oldu gibi ama cidden :P).

Birazcık paylaşmak istediğim konu, Cem Adrian’ın 5. albümü, Kayıp Çocuk Masalları.

Konser turnelerine devam ederken yapmaya başladığı ve Aralık ayında çıkacak albümü, şu sıralar son basım aşamasında. Kayıtları bitirmesiyle yeni klip çekimiyle de hazırlıklarını hızla sürdüren Adrian, hazırladığı süprizlerle dinleyicilerinin karşısına çıkmaya hazırlanıyor. Albümde Murat Yılmazyıldırım ve Aylin Aslım konuk sanatçı olarak yer alıyor.

Değinmek istediğim konu, bu albüm için beraber güzel birşeyler çıkarmaya çalıştığımız, albüm fragmanı hakkında.

Çekimler başlangıcından bitimine kadar yaklaşık 4 saat sürdü. Hazırlık aşaması ve boyalarla ilgili kısımlar biraz uğraştırıcıydı. Hazırlarken ki zorlukların arasında, etrafın boya saçılmaması için uğraşılan çabalar ve boyaların kötü kokusu, zorluk çıkartan unsurlardı. Çekimler sırasında renk bütünlüğünü sağlamak adına, tek ışık kaynağı kullanmaya çalıştık. Bizim için uğraştırıcı kısım, çekimlerin macro oluşu ve dolayısıyla makinama da zarar gelmemesini amaçlamaktı. Tüm çekimler, Canon EOS 5D Mark II ve Canon 24-70 f2.8 L serisi lens ile çekildi. Şarkı sözlerinin olduğu kağıtların, boyalarla kaplanışı en çok beğenimi çeken sahneydi. Birçok planda karelerde aldım kendim için. Son olarak çekimlerin sonlarında görünen Cem’in bölümü, fotoğraf olarakta kafamda oluşturduğumdan daha iyiydi.

Sözün özü, biz bu fragmanı yaparken, hem albüm hakkında güzel bir ön tanıtım olsun istedik, hem de bir müzik albümünün fragmanı olsun istedik. Umarım beğenirsiniz ;)

Yukarıdaki fotoğraf albüm kapağı değildir, sadece çekimler sırasında çektiğim bir kare.