Bilmeyenler için belirteyim, Denizli’liyim. Denizi olmamasına rağmen, nispet yapar gibi adında deniz olmasına şahsen üzülmekle birlikte, deniz olsa orası nemden yaşanmaz düşüncesiyle bu üzüntümden vazgeçiyorum. Ankara’yı sevme nedenlerimden birisi bu açıkcası. Deniz merakım olmayınca, karmaşanın yaşanmadığı rahat bir şehir beni sevindiriyor. Ankara evet büyükşehir, karmaşa yok mu diyenlere ise; bir tek akşam trafiği zor oluyor, onu da arabam olmadığı için çok sallamıyorum açıkcası.. Yine konuyu dağıttığımı farkettim. kahperengi‘de de böyle oluyor maruz görün. Kafam çok dağılıyor.

Yemekler…. Gece’nin ikisinde bile insanın canı çekiyor aslında, dayanılmaz lezzet dedikleri böyle birşey (benim gibi dayanamayanlar için bu normal bi slogan). Ama tanıtacağım şey gece bulunmuyor malesef.. Eğer güzel bir yerde yiyecekseniz (ki Denizli içinden bahsediyorum) en geç 4′ten sonra bu işin ustaları kapatıyor (Bayramyeri’nde daha çok esnaf lokantası olduğu için, öğlen gidip yemek daha güzeldir), geriye kalan yerlerde yiyorsunuz da işte şöyle böyle..

Evet sevgili konuklar, bugün size anlatacağım yöresel ziyafetimiz;

Denizli Tandır KEBABI

tam boyutta görmek için fotoğrafa tıklayınız

Nedir bu kebap ? Açıkcası Ankara’da bi yerde olduğunu duydum ama uzaklığından dolayı hiç gidemediğim için aynı tada sahip mi bilemiyorum henüz. Denizli’de Bayramyeri’nde bulunan birçok kebapçıdan, ben Kebapçı Baki’nin yerini seviyorum. Götürdüğüm kişilerden henüz kötü diyen çıkmadı. Bir hamburger, bir bilmem ne yiyene kadar, şuna para bayılmayı tercih ederim..

Neye benzer ? Fotoğrafı gidip kendim çekmedim netten buldum biraz photoshop fırça darbeleriyle değiştirdim ama (bir hafta içerisinde yemeye gidip, çekmeyeceğim anlamına gelmiyor :P ) yukarıdaki gibi lezzetli bir görüntüsü var.

Çok aşırı detayını bilmem açıkcası, tadına bakarım ben misal. O yüzden alıntı yapacağım.

#16061921 | denizli’de yapılanında kuzu etleri kemikli parçalar halinde çengellere geçirilir ve fırının “koltuk” diye tabir edilen ateşin uzağında kalan sol arka tarafındaki askılara asılır. altlarına da yağın akması için bir tepsi yerleştirilir. et burada çok ağır bir şekilde pişmeye bırakılır. en az 4 saat pişirilen et artık yağını tamamen bırakmış ve kemiklerinden çok kolayca sıyrılır hale gelmiştir, adeta pamuk gibi olmuştur. servis edilmeden önce kemikler ayıklanır, tepside biriken yağ ile yağlanmış pide ile beraber afiyetle yenir.

Bir de fotoğrafta görüldüğü üzere, et üzeri yağlı pide ve yanında da soğan ve domates bulunur. Tam olarak orada gözükmese de (bi tezat oluşturasım geldi), masanızda çatal vs. bulunmaz efendim. “Et, balık, kelle bunlar yenir elle” hesabı, kebapta böyledir. Elle yenir. Çatal isteyene, hanımevladı mısın diye gözümü diker, bilimum tiksinir arkadaşlığımı bitiririm. Baştan bunu belirteyim. Bu işin püf noktası, alıcaksın pideyi de eline, yağlı yağlı. Koyacaksın üzerine eti, domatesi, soğanı, tuzunu ekeceksin bol bol. Afiyetle de yiyeceksin. Olay tamamen bundan ibaret.

Ek olarak belirtmek isterim. Bunu öğlen yediğinizde, eğer iki kişiyseniz ve 1 porsiyon geldiyse, hafif kesti kesmedi moduna girip, takviye isterseniz (ki ben isterim kesmez yani bünyeyi); akşamına yemek yemeyeceğinizi de hesaba katmalısınız. Çünkü bunu tam doz alırsanız, geceye kadar karnınız şiş gezip acıkmıyorsunuz haliyle, benim gibi gece de oturan birisiyseniz hafif atıştırmalarla tanışıyorsunuz saat 3 sularında.. Belirteyim..

Şimdilik benden bu kadar, canım çekiyorken bu kadar yazabiliyorum. Gidip yedikten sonra daha güzel eklemeler yazabilirim sanırım.

Not : Denizli diyince çoğu insanın aklına, Didim vs. tatile gidilen yol olarak görülür. Eğer vakit ayırıp şehrin içine girdiyseniz; kebabıyla (benim gibiyseniz), tekstil ürünleriyle (havlu, vs.) sizi cezbedebilir. Denizli’nin neyi meşhur dendiğinde de güzel bir sözü vardır. “Kızı, Tozu, Horozu” (tozu, horozu kesinde, kızı kısmını ben göremedim belirteyim :) )